حرفای دل ستاره به همسفر جاده عشق...

 

 

از زمانی که خود را شناختم تنها به  پوچی زندگی  اندیشیده ام و

 

بس...

 

آسمان را تنها خانه ستاره ها می دانستم و زمین را مکانی برای

 

گذران عمر انسان ها.

 

هرگز لحظه ای گمان نکردم که می توان در میان این همه بیهودگی

 

گوهری ارزشمند یافت.

 

جواهری قیمتی که ارزش دوست داشتن داشته باشد. ارزش این عمر کوتاه انسانی را.....

 

اما... روزی که تو در قلبم پا گذاشتی....

 

 

یادت هست.....؟؟؟!!

 

خوب به خاطر دارم که قلب سنگی من جایی برای محبت نداشت. جایی برای دوست داشتن و

 

عشق ورزیدن.....

 

تو آمدی ... آرام و با صلابت...

 

عقلم  تفکر می کرد و دلم بدون توجه به او تنها تو را طلب می کرد.

 

یادت هست....؟؟؟!!

 

آ آ آ ه ه ه.....زمان چه زود میگذرد هم سفر...

 

آری,  امروز روزی است که عقلم را به دست دلم دادم و دلم را به دست تو....

 

امروز روزی است که با تمام وجودم احساس عاشقی دارم.

 

و چه زیباست ...

 

حس رها شدن از بند زندگی و رسیدن به حس هم زبانی....

 

هم زبانی دو قلب.....

 

 

آری,  امروز آسمان را جایگاه عشق بازی ستارگان و و زمین را محفل عاشق مسلکان می بینم.

 

عشق تو , میلاد دوباره من است و من به امید تو زندگی از سر می گیرم.

 

در جاده زندگی ام قلب تو تنها همسفر من است و بس....

 

       اینک با تمام وجودم,  در میان بحبوحه عاشقانه ها تنها تو را فریاد می زنم..........

 

 

                                       همسفر....دوستت دارم.

                                             

 

                                                             همسفرت ستاره